در کنج دلم عشق کسي خانه ندارد
کس جاي در اين خانه ويرانه ندارد

دل را به کف هر که دهم باز پس آرد
کس تاب نگهداري ديوانه ندارد

گفتم مه من از چه تو در دام نيفتي ؟
گفتا چه کنم دام شما دانه ندارد

در بزم جهان جز دل حسرت کش ما نيست
آن شمع که مي سوزد و پروانه ندارد

در انجمن عقل فروشان ننهم پاي
ديوانه سر صحبت فرزانه ندارد

تا چند کني قصه ی اسکندر و دارا
ده روزه عمر اين همه افسانه ندارد

ای دل ساده بکش درد که حقت این است

از زمانه بشو دلسرد که حقت این است

هر چه گفتم مشو عاشق نشنیدی حالا

همچو پاییز بشو زرد که حقت این است  

دیدی آخر دم مردانه بجز لاف نبود

بکش از مردم نامرد که حقت این است

آنچه بر عاشق دل خسته روا دانستی

فلک آخرسرت آورد که حقت این است

                                                    بر باد قلاشی دهیم این شرک تقوا نام را

هر ساعت از نو قبله​ای با بت پرستی می​رود

                                                     توحید بر ما عرضه کن تا بشکنیم اصنام را

راستش من بر خلاف اینکه خودم همیشه پیگیر سیاست بودم و در جریاناتی هم بودم ولی قصد نداشتم تو وبلاگم حرفو بحثی در این مورد داشته باشم

ولی امشب با دیدن این مناظره بین آقایان موسوی و احمدی نژاد حس کردم یه نکته رو باید مد نظر داشت

که منش و رفتار و کردار و نوع گغتار آقای احمدی نژاد جدای اینکه دور از شئونات یک رئیس جمهور بود متاسفانه الگویی است برای گروه و کسانی که از آنها به عنوان گروه های فشار یاد میکنیم

همچنین برنامه ای که بلافاصله بعد از مناظره به نام منطقه ی آزاد با هدفی مشخص و با حمایتی کاملا" علنی از کاندیدایی مشخص پخش شد

متاسفم برای خودمان

 پ ن : نیم ساعت بعد از مناظره خیابان های اصفهان مملو از ماشین هایی است که بوق زنان با پوستر موسوی در حرکتند

پ ن ۲ : ۱ ساعت بعد قدم زنان به سمت گلزار شهدا رفتم مملو از طرفداران آقای احمدی نژاد بود و کارناوال خیابانی هم بود همه به حمایت از ایشان و جالب بود برایم اینکه فرهنگمان به سوی غنی شدن میرود چرا که به جای ضرب و شتم برای طرفداران موسوی دست تکان میدادند آفرین خوشحالم که به سمت پیشرفت در حرکتیم و شعارشان که به نظر من حقیقتی نیز بود:

به هیچ سئوالی پاسخ داده نشد

و شعار من : زنده باد مخالف من

چه دانستم که این سودا مرا این سان کند مجنون

امیدوارم حال همه خوب باشه ببخشید که چند وقتی نبودم یه مدت حالش نبود یه مدت اینترنتش

اصلا" نمیدونم چی باید بنویسم اصلا"

فقط حالم خوبه و دلم تنگ و یه امید و همین

میدونید بدی سفر چیه؟؟  اینکه وقتی برمیگردی تازه میفهمی کجا بودی

قرار ماندن ندارم در این موسم سبز بهار دلم پاییزیست و کاش پاییز به سبزی بهار بود

به یاد همه بودم برای همه دعایی کردم و آرزوی گشوده شدن گره ها با دست

آنجا ندایی بود که مرا گفت :

دلت را خانه ی من کن        مصفا کردنش با من

باشد که بشود

آنقدر خوب میشوی که از عشقت و از غم دوریت سر به کوه و بیابان میگذارم  

وقتی هستی چنان با سردی نگاهت و آتش زبانت پرهایم را میسوزانی که چون قناری پر کنده ای مرا نه توان پریدن میماند و نه شوق خواندن

افسوس که خیالت شیرین تر از توست

مگر ديوانه خواهم شد در اين سوداكه شب تا روز

سخن با ماه ميگويم پری در خواب میبینم

درمانده شدم

حتی کلمات از گفتن اینکه  چگونه ام قاصرند

نه میشود با تو بود و  نه زندگی کردن با رویایت آسان است و نه فراموش کردنت ممکن

خدایا درمانده شده ام چه کنم

چه کنم با دل تنها

چه کنم با  غم دل

چه کنم با این غم

دل من ای دل من 

نه مُرادم ، نه مُريدم ، نه پيامم ، نه كلامم ، نه سلامم ، نه عليكم ، نه سپيدم ، نه سياهم ، نه چنانم كه تو گويي ، ‌نه چنينم كه تو خواني ، نه آنگونه كه گفتند و شنيدي

نه سمائم ، نه زمينم ، نه به زنجير كسي بسته و نه بردۀ‌ دينم ، نه سرابم ، نه براي دل تنهايي تو جام شرابم ، نه گرفتار واسيرم‌ ، نه حقيرم ، نه فرستادۀ پيرم ، نه به هر خانقه و مسجد و ميخانه فقيرم ، نه جهنم ، نه بهشتم ،‌ چنين است سرشتم ، اين سخن را من از امروز نه گفتم ، نه نوشتم ، بلكه از صبح ازل با قلم نور نوشتم .

حقيقت نه به رنگ است و نه بو ، نه به هاي است و نه هو ، نه به اين است و نه او ، نه به جام است و سبو

گر به اين نقطه رسيدي به تو سربسته و در پرده بگويم ، تا كسي نشنود اين راز گهر باز جهان را .

آنچه گفتند و سرودند تو آني ‌،‌ خودِ تو جان جهاني ، گر نهاني و عياني ، تو هماني كه همه عمر به دنبال خودت نعره زناني ، تو نداني كه خود آن نقطۀ عشقي ،‌ تو اسرار نهاني ، همه جا تو ، نه يك جاي ، نه يك پاي ، هَمه اي ، با هَمه اي ،‌ هَمهمه اي ،‌ تو سكوتي ، تو خود باغ بهشتي ، تو به خود آمده از فلسفۀ چون و چرايي

به تو سوگند كه اين راز شنيدي و نترسيدي و بيدار شدي ، در همه افلاك بزرگي ، ‌نه كه جزئي ، نه چون آب در اندام سَبوئي ،‌ خود اوئي ، به خود آي ، تا به در خانۀ متروكۀ هر كس ننشيني و بجز روشني شعشعۀ پرتو خود هيچ نبيني و گل وصل بچيني .

بخودآ

(هدیه مجموعه تنبکستان فریدون حلمی به دوستداران هنر )

سلام سال نو مبارک امیدوارم امسال سال خوبی واسه ی همه باشه

راستی ۴ شنبه سوری جای همه تو کویر خالی بود

تا بعد......

راستش الان تو رختخواب بودم با موبایلم اومدم نظرات رو خوندم دیدم نمیشه الان پست نذارم و تشکر نکنم از کسانی که گر چه ظاهرا" فقط یه اسم هستن ولی در اصل دوستانی هستند با یک دنیا معرفت

حتی اگه نمیدونستم که هستن

واقعا" ممنونم

محبت است که زنجیر میشود گاهی

فردا دارم دوستامو میبرم کویر خیلی وقت بود هوایی اونجا شده بودم

نفس خاکش ، شکوه آسمونش ، شناور شدن تو ظلمات شبش همه و همه تنها چیزایی که آرومم میکنه و یادم میمونه که میشه حتی تو اوج تنهایی دوست داشتنی بود میشه تو اوج سادگی با عظمت بود ...

تو که نازن‍ده بالا دل‍ربایی آخ

تو که بی سرمَه چش‍مون سرمَه ‌سایی

تو که مُشکین دو گیسو در قفایی

به مو گویی که سرگردون چرایی

نمیدونم چرا تو کویر یه حس تعلق بهم دست میده یه چیزی بهم میگه:

تو مال منی و من مال تو     حالا دیگه شدم ستاره ی شب های تو

ولی این دفعه یه فرقی داره اولین دفعیه که من لیدر یه گروهم

امیدوارم امسال واسه ی همه ی دوستام و کسایی که میشناسم و نمیشناسم سال خوبی باشه واسه خودم هم همین طور

واسه ی همتون از اعماق اعماقم آرزوی ۴ شنبه سوری قشنگی رو میکنم

یه معذرت خواهی هم بدهکارم : ببخشید این روزا وقت نکردم به بلاگ هاتون سر بزنم ایشالا برگشتم حتما"